Αλήθεια πόσο συχνά λέμε μπράβο στον εαυτό μας; Πόσο δύσκολο είναι να επαινούμε τον εαυτό μας;

Το πρώτο πράγμα που θα σκεφτεί κανείς είναι “Σιγά! Είναι πολύ εύκολο να μου πω μπράβο!” Αν, όμως, το ξανασκεφτεί και προσπαθήσει να ανακαλέσει πόσες φορές το έκανε ίσως να βρει μονάχα μία ή ακόμα και καμία. Λίγοι ίσως είναι εκείνοι που θα θυμηθούν πολλές στιγμές επαίνου προς τον εαυτό τους. Γιατί συμβαίνει, όμως, αυτό;

Οι συμπεριφορές μας είναι προϊόντα μάθησης και μίμησης. Και φυσικά, πρότυπα των συμπεριφορών μας είναι οι γονείς μας ή τα πρόσωπα που έχουν αναλάβει την ανατροφή μας. Αν ένα παιδί δεν έχει ακούσει ποτέ ή έχει ακούσει σπάνια “μπράβο” πώς θα μπορέσει να το πει στον εαυτό του ως ενήλικας; Όταν ο γονιός είναι επικριτικός απέναντι στο παιδί, το ίδιο θα κάνει όταν ενηλικιωθεί τόσο προς τον εαυτό τους όσο και προς τους άλλους. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν να ακούσουν το “μπράβο”. Δεν μπορούν να αναγνωρίσουν την πρόοδο και τα επιτεύγματά τους. Ένας συχνός διάλογος είναι:

– Συγχαρητήρια! Είναι πολύ σημαντικό που τα κατάφερες!

– Σιγά! Δεν έκανα και τίποτα!

Αυτή είναι μία συχνή απάντηση που δε δείχνει μετριοφροσύνη αλλά υποτίμηση.

Σε μία συνεδρία λέω στον Κώστα: “Παρατηρώ ότι έχεις κάνει πολύ σημαντικά βήματα.” Η απάντηση που πήρα ήταν: “Ναι, αλλά κάνω ένα βήμα μπρος και δύο πίσω.” Η αλήθεια είναι ότι ούτε μισό βήμα πίσω δεν είχε κάνει. Αντιθέτως, τα βήματά του ήταν μόνο μπροστά. Δεν μπορούσε, όμως, να το δει. Ο λόγος είναι ότι ο πατέρας του δεν του είπε ποτέ μια καλή κουβέντα. Μόνο τον υποτιμούσε. Πώς, λοιπόν, να αναγνωρίσει την πρόοδό του, όταν ο πατέρας του δεν την αναγνώρισε ποτέ; Πώς να πει μπράβο, όταν δεν το έχει ακούσει ποτέ; Αντίστοιχα, όταν κάποιος άλλος πετυχαίνει κάτι ο Κώστας δεν του δίνει συγχαρητήρια αλλά αναζητά το λάθος και ασκεί κριτική. Αυτό έμαθε, αυτό κάνει.

Το ίδιο και η Γεωργία. Ένας χαρακτηριστικός μας διάλογος είναι:

– Πώς πήγαν οι εξετάσεις;

– Καλά.

– Δηλαδή; Είσαι ικανοποιημένη;

– Ναι εντάξει. 10/10 πήρα.

– Άριστα δηλαδή. Συγχαρητήρια!

– Ε εντάξει. Ήταν εύκολα τα θέματα. Ίσως με βοήθησε ο καθηγητής. Εγώ δεν πίστευα ότι είχα γράψει τόσο καλά.

Πώς να πιστέψει στον εαυτό της, όταν η μητέρα της δεν έδειξε ποτέ πίστη σε εκείνη; Πώς να αναγνωρίσει την επιτυχία της και να πει μπράβο στον εαυτό της, όταν η μητέρα της τότε που έγραφε 19 στο διαγώνισμα τη έλεγε: “Ε μπορούσες να γράψεις 20. Έκανες λάθη απροσεξίας.”; Πώς να απολαύσει το άριστα, αφού όταν έφερνε άριστα από το σχολείο η μητέρα της είτε δεν της απαντούσε είτε της έλεγε αδιάφορα “Μπράβο. Τι άλλο θα μπορούσες να φέρεις εσύ!” Αυτή η απάντηση, όμως, αν μεταφραστεί έλεγε: “Αυτό έλειπε να έφερνες κάτι άλλο.” Δεν ήταν ένας πραγματικός έπαινος. Και η Γεωργία, ως ενήλικας πια, πέραν του ότι δεν μπορεί να επαινέσει τον εαυτό της, ψάχνει να βρει ατέλειες σε όλα. Δεν μπορεί να ικανοποιηθεί με τίποτα. Γιατί τίποτα δεν είναι τέλειο και αρκετό για εκείνη. Ακόμα και το σχεδόν τέλειο την απογοητεύει. “Θα μπορούσε να ήταν τέλειο!”, λέει χαρακτηριστικά.

 

Ας αφιερώσουμε λίγα λεπτά να σκεφτούμε πόσα πράγματα έχουμε καταφέρει στη ζωή μας, όσο δύσκολο κι αν είναι. Ας μας πούμε ένα “Μπράβο!”. Να είναι αληθινό, όμως. Να το πιστεύουμε πραγματικά. Αυτό το “Μπράβο μου!” θα μας δώσει δύναμη να συνεχίσουμε. Δεν χρειάζεται τα επιτεύγματα να είναι μεγάλα. Ακόμα και μια μικρή επιτυχία είναι αξιέπαινη. Και το ότι ζούμε και επιβιώνουμε τόσο ψυχικά όσο και σωματικά βιώνοντας δύσκολες καταστάσεις είναι μια επιτυχία, που αξίζει τα συγχαρητήριά μας. Ας σκεφτούμε και τα παιδιά μας που προσπαθούν τόσο πολύ να μεγαλώσουν και φυσικά να ικανοποιήσουν τους γονείς. Ας πούμε και σε εκείνα ένα “Μπράβο!” μέσα από την ψυχή μας, για ό,τι έχουν κάνει μέχρι σήμερα. Αυτό θα τους δώσει μια ώθηση να καταφέρουν ακόμα περισσότερα. Η αναγνώριση των κατορθωμάτων είναι το λίπασμα για να ανθίσουν ακόμα περισσότερες δεξιότητες και επιτυχίες..

About the Author

Γιώτα Κατεβαίνη ()

Call Now ButtonΚλείστε μία συνεδρία