Πολλές φορές ακούω ανθρώπους να υποστηρίζουν ότι οι έφηβοι «ζουν στον κόσμο τους» χωρίς έγνοιες και προβλήματα, ενώ εμείς οι ενήλικες κουβαλάμε όλο το φορτίο. Ισχύει, όμως, αυτό στην πραγματικότητα; Ζουν οι έφηβοι τη ζωή τους ατάραχοι και ανεπηρέαστοι από τα διαπροσωπικά, κοινωνικά, οικονομικά ή πολιτικά προβλήματα; Δεν τους απασχολεί τίποτα και μόλις ενηλικιωθούν εμφανίζονται όλες οι έγνοιες και τα προβλήματα; Η πραγματικότητα απέχει πολύ από αυτή την αντίληψη. Την απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα μας την δίνει μία έφηβη, της οποίας το κείμενο παραθέτω. Ας δούμε τι έχει να μας πει..

 

Θέλω να γράψω, μα δεν έχω χρόνο.. Μας άρπαξαν τα παιδικά μας χρόνια μέσα απ΄τα χέρια μας.. Έκλεψαν την αγνότητα από τα μάτια μας.. Τη νεότητα από το πρόσωπό μας.. Δεν έχουμε χρόνο πια να παίξουμε.. Δεν έχουμε χρόνο να γελάσουμε.. Δεν μπορούμε να χαλαρώσουμε γιατί ο χρόνος μας πιέζει..

Μας βγάζουν από το δρόμο της αγάπης, της φιλίας και της άμιλλας.. Πολεμάμε τους γύρω μας για να μη μας πάρει κανείς τη θέση.. Ξεχειλίζουμε από εγωισμό και ανταγωνισμό.. Θέλουμε συνεχώς περισσότερα επειδή φοβόμαστε το μέλλον.. Μα τελικά δεν έχουμε τίποτα.. Περπατάμε σε ένα δρόμο μοναχικό..

Στόχος το χρήμα.. Η επιτυχία.. Μάθαμε να το λέμε επιβίωση.. Όμως.. Πόσο συχνά σκεφτόμαστε ότι μεγαλώσαμε χωρίς ανεμελιά.. Χωρίς τρέλα.. Μέσα στο άγχος.. Την πίεση.. Με έγνοιες που δε θα έπρεπε να είναι δικές μας.. Όχι από τόσο μικρή ηλικία τουλάχιστον..

Ανυπομονούμε να μεγαλώσουμε για να πάψουμε να νιώθουμε πιεσμένοι.. Γιατί νομίζουμε ότι η μάχη πιο πέρα τελειώνει.. Μάθαμε να κοιτάζουμε με φθόνο και κακία τους γύρω μας παρά να τους αγαπάμε..

Μάθαμε να κάνουμε φασαρία για να μην ακουστούν οι απόψεις των άλλων, παρά να τους ακούμε με υπομονή και δεκτικότητα.. Μάθαμε να λέμε εγώ και όχι εμείς.. Μάθαμε να μη βοηθάμε τον άλλον αλλά να πατάμε πάνω του, ώστε να μη γίνει καλύτερος από εμάς.. Μάθαμε να γελάμε με ειρωνεία για την αποτυχία του διπλανού μας και να λυπούμαστε με την επιτυχία του..

Ξεχάσαμε βασικές λέξεις όπως σ’αγαπώ, συγγνώμη, σε ευχαριστώ, σε χρειάζομαι.. Και πού να τις χρησιμοποιήσουμε; Δεν υπάρχει κάποιος δίπλα μας που να μπορούμε να του μιλήσουμε.. Καταντήσαμε μια κοινωνία αντιπάλων.. Ακόμα και αν ένας σωστός άνθρωπος – αν έχει μείνει ακόμα κανένας – έρθει να μας βοηθήσει, θα τον κοιτάξουμε με έκπληξη, με καχυποψία..

Ζηλεύουμε τους φίλους μας.. Φοβόμαστε μέχρι και τη σκιά μας.. Μαλώνουμε με τα αδέλφια μας όσο ποτέ.. Κλείσαμε τις πόρτες και τα παράθυρα από το φόβο και ζούμε στο σκοτάδι.. Δε μιλάμε με το γείτονα.. Τσακωνόμαστε ακόμα και για το δρόμο..

Μάθαμε να ζητάμε πολλά και να δίνουμε λίγα.. Μάθαμε να τρέχουμε να προλάβουμε και δεν έχουμε χρόνο για τους φίλους μας..

Μάθαμε να μας νοιάζει μόνο ο εαυτός μας, η δική μας ευτυχία και ξεχάσαμε να χαιρόμαστε με τη χαρά του άλλου..

Με την ιδέα του χρήματος ξεχάσαμε την αξία του εαυτού μας.. Την αξία που έχουν οι στιγμές μας, οι άνθρωποι, τα συναισθήματά μας.. Την αξία της ζωής μας..

Μάθαμε να επιβιώνουμε αλλά ξεχάσαμε να ζούμε..

Μάθαμε να παλεύουμε αλλά ξεχάσαμε να είμαστε άνθρωποι..

About the Author

Γιώτα Κατεβαίνη ()

Call Now ButtonΚλείστε μία συνεδρία