H εφηβεία χαρακτηρίζεται από σκαμπανεβάσματα, εκρήξεις θυμού, αντίσταση σε κάθε εξουσία, παρορμητικότητα, κυκλοθυμία (εναλλαγές χαράς και λύπης), υπέρμετρο ενθουσιασμό και έντονες απογοητεύσεις, ανακαλύψεις, αίσθημα παντοδυναμίας, τάσεις φυγής/απομάκρυνσης/διαφοροποίησης από την οικογένεια και τον τρόπο ζωής των γονιών κ.α. Όλα αυτά προκαλούν στους γονείς φόβους και ερωτήματα, με αποτέλεσμα να διχάζονται, να χάνουν τον έλεγχο των αντιδράσεων τους, την ψυχραιμία τους και το μέτρο.

Οι έφηβοι είναι απρόβλεπτοι. Υπάρχουν, όμως, και έφηβοι που διανύουν την εφηβεία χωρίς να γίνεται αντιληπτό από τους γονείς τους. Κάθε έφηβος, άλλωστε, είναι διαφορετικός. Σε κάθε περίπτωση η εφηβεία δεν πρόκειται για καταστροφή. Αντιθέτως,αποτελεί μία ευκαιρία για προσωπική εξέλιξη και αναθεώρηση. Αρκεί οι γονείς να είναι ενημερωμένοι και πρόθυμοι να τη γνωρίσουν ξανά.

Οι γονείς συχνά ξεχνούν πώς ήταν έφηβοι, πώς ένιωθαν και πώς σκέφτονταν τότε. Έτσι, λοιπόν, δυσκολεύονται να θυμηθούν εκείνες τις στιγμές ώστε να καταλάβουν και να προσεγγίσουν με κατάλληλο τρόπο τα παιδιά τους που βρίσκονται τώρα στην ίδια θέση. Αν οι γονείς ανακαλούσαν έστω και μία στιγμή σύγκρουσης με τους δικούς τους γονείς κατά τη διάρκεια της δίκης τους εφηβείας σίγουρα θα άλλαζαν κατά πολύ τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους.

Όπως σε κάθε περίοδο, έτσι και στην περίοδο της εφηβείας επιτακτική είναι η ανάγκη για επικοινωνία. Καίρια για την επικοινωνία με τους εφήβους είναι η κατανόηση της συμπεριφοράς τους. Η κατανόηση της συμπεριφοράς τους οδηγεί στην ενσυναίσθηση από τους γονείς και την εγκαθίδρυση μιας υγιούς επικοινωνίας και σχέσης. Χρειάζεται οι γονείς να εστιάζουν στο τι κρύβεται πίσω από τη συμπεριφορά των παιδιών τους. Ποιο μήνυμα προσπαθούν να περάσουν; Τι θέλουν να πουν;

Η συμπεριφορά τους δεν είναι παράλογη. Αντιθέτως, με τη συμπεριφορά τους προσπαθούν να μας δείξουν τις ανάγκες και τα συναισθήματά τους. Πολλές φορές μπορεί να δυσανασχετούμε με τις συμπεριφορές τους και να θέλουμε να τις αλλάξουμε. Δεν πρέπει, όμως, να ξεχνάμε ότι πρέπει να τους αγαπάμε για αυτό που είναι και να τους αποδεχόμαστε. Για να γίνει αυτό χρειάζεται να επικοινωνούμε μαζί τους. Και η επικοινωνία, βέβαια, πρέπει να βασίζεται στο διάλογο. Εφόσον θέλουμε οι έφηβοι να μας ακούν, οφείλουμε και εμείς να τους δώσουμε χώρο να μιλήσουν και να τους ακούσουμε πολύ προσεκτικά. Χρειάζεται να τους δείχνουμε ότι καταλαβαίνουμε πώς νιώθουν, να διαπραγματευόμαστε, να μην είμαστε απόλυτοι,να έχουμε επιχειρήματα και όταν χρειάζεται να συμβιβαζόμαστε. Οι έφηβοι έχουν ανάγκη από γονείς που τους ενθαρρύνουν και αποδέχονται τη συμπεριφορά τους, από γονείς που τους μαθαίνουν να απολαμβάνουν τη ζωή και να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της.

Οι έφηβοι προσπαθούν να μάθουν πώς να είναι ενήλικοι, πώς να σταθούν στα δικά τους πόδια. Ο ρόλος του γονιού είναι να παρέχει υποστήριξη χωρίς να παρεμβαίνει, εκτός βέβαια αν του ζητηθεί.

Όταν ένα βρέφος που κάνει τα πρώτα του βήματα σκοντάψει, το μαλώνεις; Το ίδιο ισχύει και για τους εφήβους. Ας αγκαλιάσουμε τους εφήβους και ας αναγνωρίσουμε μαζί τους τις αλλαγές που συμβαίνουν μέσα και έξω τους και τις ανάγκες που προκύπτουν. Με αυτό τον τρόπο θα καταφέρουμε να διαχειριστούμε κατάλληλα τις συγκρούσεις και τα αμφιθυμικά συναισθήματα που προκύπτουν.

About the Author

Γιώτα Κατεβαίνη ()

Call Now ButtonΚλείστε μία συνεδρία