Μετά από μία τόσο μεγάλη καταστροφή και τραγωδία όλοι μας βρισκόμαστε σε σύγχυση.  Τα συναισθήματα που επικρατούν είναι θλίψη, θυμός, απόγνωση, στεναχώρια, οργή. Τη στιγμή, λοιπόν, που πρέπει να διαχειριστούμε αυτά τα συναισθήματα τα παιδιά μας χρειάζονται απαντήσεις και εμείς οφείλουμε να τους τις δώσουμε. Είναι, όμως, λογικό βρισκόμενοι σε αυτή τη σύγχυση οι γονείς να μη γνωρίζουν τι πρέπει να τους πουν.

 

Συμβουλές προς τους γονείς:

 

Αν το παιδί σας αρχίσει να σας κάνει ερωτήσεις,  μην το αποφύγετε και μην το αγνοήσετε. Το παιδί χρειάζεται μία άμεση και ειλικρινή απάντηση.

 

Μην προσπαθήσετε να το προστατεύσετε αποκρύπτοντας την αλήθεια, λέγοντας ψέματα ή προσποιούμενοι άγνοια.  Τα παιδιά θα αισθανθούν ότι κάτι τους κρύβεται και αυτό θα τους προκαλέσει ανασφάλεια.

 

Αν σας ρωτήσει να του πείτε για το συμβάν, φροντίστε πρώτα να καταλάβετε τι γνωρίζει ήδη, τι πιστεύει και πώς το βλέπει  το ίδιο το παιδί.

 

Ρωτήστε το παιδί σας πώς αισθάνεται με αυτό που έχει συμβεί. Όταν σας μιλάει, πέρα από τα λόγια του, να δώσετε ιδιαίτερη προσοχή στις κινήσεις και τις εκφράσεις του.  Συχνά τα παιδιά μπορεί να ανησυχούν και να έχουν άγχος χωρίς να το εκφράζουν. Γίνεται, όμως, εμφανές από τις κινήσεις, το βλέμμα και τους μορφασμούς τους.

 

Αν το παιδί σας έχει μία λάθος αντίληψη για το γεγονός, βοηθήστε το να τη διορθώσει.  Χρειάζεται να ακούσει την αλήθεια. Δεν πρέπει να δει σκληρές εικόνες. Η ενημέρωση πρέπει να είναι προφορική και απλή, προσαρμοσμένη στην ηλικία του. Δεν χρειάζονται πολλές λεπτομέρειες.

 

Διαβεβαιώστε το παιδί σας ότι είστε ανοιχτοί τόσο στις ερωτήσεις του όσο και στις ανάγκες του.  Δώστε του να καταλάβει ότι δεν δυσανασχετείτε με τις ερωτήσεις του και ότι δεν σας ενοχλούν τα όσα συζητάτε.  Διαφορετικά το παιδί θα τα κρατήσει μέσα του, κάτι που δεν θα βοηθήσει ούτε εκείνο ούτε τη μεταξύ σας σχέση.

 

Αφήστε το παιδί να εκφράσει τα συναισθήματά του και εκφράστε και εσείς τα δικά σας. Αν συγκινηθείτε, αφήστε το παιδί να το δει. Αν συγκινηθεί το παιδί, πάρτε το αγκαλιά.  Είναι εντάξει να συγκινηθείτε τόσο εσείς όσο και το παιδί και να το μοιραστείτε. Πρέπει το παιδί να γνωρίζει ότι σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις έχει δικαίωμα να στεναχωριέται και να το εκφράζει, ότι είναι φυσιολογικό.

 

Διαβεβαιώσετε το παιδί σας ότι τόσο εκείνο όσο και εσείς είστε ασφαλείς.  Κανένας άνθρωπος δεν κινδυνεύει πια. Επίσης, βεβαιώστε το ότι είστε εκεί για εκείνο,  για να το προστατεύετε και να το κρατάτε ασφαλές. Για σας μπορεί να είναι αυτονόητο. Το παιδί, όμως,  έχει ανάγκη να το ακούσει.

 

Αν το παιδί το ζητήσει, μπορείτε να βοηθήσετε μαζί τους πληγέντες, εφόσον βέβαια έχει την κατάλληλη ηλικία. Προσοχή, όμως!  Αν τελικά προσφέρετε βοήθεια πρέπει να απομακρύνετε το παιδί αν υπάρξουν διαπληκτισμοί για το ποιος φταίει και τι έπρεπε να είχε συμβεί, καθώς και αν υπάρξουν έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις των πυρόπληκτων όπως κλάματα, φωνές, θρήνοι κλπ.  Το παιδί χρειάζεται να γνωρίζει ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι πληγωμένοι και στεναχωρημένοι. Δεν πρέπει, όμως, να βιώσει το δράμα τους.

 

Καθ’όλη τη διάρκεια της συζήτησης να κάθεστε κοντά στο παιδί σας και να το παίρνετε αγκαλιά.  Είναι λογικό αυτές τις μέρες να αισθάνεται ανασφάλεια και να αναζητά την επαφή μαζί σας. Δώστε του όση ασφάλεια χρειάζεται με την αγκαλιά και το χάδι σας.

 

Μην αλλάξετε το πρόγραμμα και τις συνήθειές σας εξαιτίας του συμβάντος αυτού. Τα παιδιά για να αισθανθούν ασφάλεια χρειάζονται σταθερότητα. Η  αποδιοργάνωση σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά και κάτι τέτοιο δεν θα τα βοηθήσει.

 

Αν παρατηρήσετε ότι,  παρόλο που οι μέρες περνούν, το παιδί σας συνεχίζει να  εμφανίζει άγχος, προβλήματα στον ύπνο, αδικαιολόγητη κόπωση, απώλεια όρεξης, επιθετικότητα, αλλαγές στη συμπεριφορά, αδιαφορία για αγαπημένες δραστηριότητες, υπερβολική σοβαρότητα, απώλεια ενδιαφέροντος ή ευχαρίστησης από το παιχνίδι, κακή διάθεση ή θλίψη προτείνεται να απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας.

About the Author

Γιώτα Κατεβαίνη ()

Call Now ButtonΚλείστε μία συνεδρία